ماه من ، خدای من
ماه من خدای من .... در آ در آسمان من..... 
میرم در میزنم

در کلبه ی چوبی بالای تپه ی بلند که کل بهشت زیر پاشه

صدا میزنم : مــامــان

مـــــا مــــــا ن.....

یهو صدا از پشت کلبه میاد مثل همیشه میگه: پســـرم من اینجام

از کنار گلدونهای گل شمعدونی جلوی کلبه رد میشم و میرم پشت کلبه

طبق معمول رو نیمکت چوبی نشسته

روبروی آسمونی که انگار خورشیدش هم نزدیک تره و دشتی که پایین اون تپه و پراز گل های زیباست

میشینم کنارش

باز تلاطم موج اشکی که حلقه زده دور چشماش خبر میده که

مامان زودتر به غروب وصل شده.......................

و این " زیبایی تماشای او به غروب " مثل همیشه من رو محو دیدن تماشـــای نگـــاهش کرده تا تماشای غروب!

سرخی کم کم داره شروع میشه

برمیگردم میبینم چراغ های قصرهای بهشتیان که کلبه ی مامان سمت اونهاست ولی از همه بلند تره داره روشن میشه

و مامان ظاهرا مثل همیشه تو غروب " به انتظار سلامی از خـــــدا "ست ......

حس کنجاویم مثل همیشه من رو وادار به موندن تا آخرش میکنه

دوس دارم آخر داستان رو ببینم

یهو هوس شیطنت میکنم و میگم مامان سوسک!

ولی نه!

مامان نمیترسه!!

سرم رو بالا میگیرم میبینم آروم اشکش سرازیر شده ، زل زده تو سرخی آسمون

غروب زیباست اما اون چیزی فراتر از زیبایی رو میبینه

همش چشمان مامانم رو نگاه میکردم و خط نگاهش رو تعقیب میکردم

گاهی به ابرهای سرخ گاهی به رگه های آسمون و گاهی به نیمه ی غروب کرده ی خورشید میرسید

انگار داشت همش رو با هم میدید

*من غروب میددیم و اون تفسیرش رو*.......

*من چشمانم درگیر غروب بود و اون احساسش*.......

غبطه میخوردم

به این زیبایی

" زیبـــایی تماشـــا ی مـادرم "

" زیبـــایی غـــروب "

* زیبـــایی خـــــــــدا *......

که منشا همه ی اینا بود....................

دل تو دلم نبود

گفتم مامان

ما ما ن

جواب نمیداد

اما آروم دستش رو گذاشت رو دستم

آروم شدم. خیالم راحت شد که منو فراموش نکرده

یه جورایی میخواستم بگم منم هستم

دستم رو فشار داد

مردمک چشماش ریز شده بود انگار" نگاهش از دل غروب رد شد "...

مثل تیری که به قلب بخوره...

امتدادش نمیدونم کجا می رفت

دیگه اشکاش سرازیر نمیشد منو کشوند کنار خودش

غروب رفته بود امـــــــــــا؟!

نگـــاه مـــادرم!؟ نـــه

نمیدونم چی دیده بود که دوس داشت رد پاش رو هم نگاه کنه

چشم برداشتن ازاون براش سخت بود

هوا تقریبا داشت تاریک میشد

ماه که انگاری خجالت کشیده بود آروم اومده بود پشت سرمون

من نمیدونستم چکار کنم

مامانم دستش رو حلقه کرد تو دستم

سرش رو داشت سمت من میچرخوند امــــــــا

نگـــــــاهش!

                  نگـــــــاهش!!

                                      نگـــــــاهش!!!

                            ..................................................

لحظه ای بعد

در کنار مادری بودم از جنس خورشید

که نگاهش پُر از" خـــــــدا " شده بود

نگاهش رو به نگاهم گره زد

و من بودم و نگاهی خیس از تماشای رویایی خیس...

و همه ی خستگیهای قلبم از تپیدن ها!! در لابلای لبخندی که به چهره م نقش بسته بود و منو به اوج میبرد گم شده بودن.....

        ................................................................................................

نکته: این رویای خیس رو, "پسر خورشید", به زیبایی به تصویر کشیده, او که

"با خورشید به تماشای غروب نشسته بود"

سپاس و فراوان سپاس از او و نگاه زیبایش...

 

                                            خدایا دوستت دارم...

[ جمعه بیست و هفتم تیر 1393 ] [ 14:11 ] [ خورشید ] [ ]
ماه ماه عاشقی اســــــت ماه نور و آیه ها

روشنی را پیشــــــه کن در گذر از سایه ها

ماه ماه عاشقی است کاش دریایی شویم

روزه روزه ماه را غـــــــــــرق شیدایی شویم...َ

شاعر: بیژن ارژن

 

ماه عاشقیتون مبارک دوستان من

کوله ی رمضانتون لبریز از استجابت و لبخند.....

و خدای عاشقی و عاشقانه ها همراه همیشه ی لحظه هاتون

خواهش میکنم توی خلوت های عاشقانه تون با خدای مهربونی ها منم دعا کنید.....

 

                                         خدایا دوستت دارم....

[ دوشنبه بیست و سوم تیر 1393 ] [ 15:2 ] [ خورشید ] [ ]

خورشیـــــــد م رفتـــــــــ و منو جا گذاشت!!!...

رفت تا نویـــد یه روز روشن و تولدی دوباره رو به انسانهای دلتنگ اون طرف زمین بده

 و بهشون بگه :

"هر چی بود از غم و درد !! تموم شد..."

حالا یه روز دیگه س و یه فرصت تازه ودوباره

فرصتی برای نو شدن و پیش رفتن .......

اما این جا!!!!

 اینجا غروبــــــــ  کرد

رفت تا امیـــد شروعی دوباره رو به انسانهای مأیوس این طرف زمین بده

غروب کرد که بگه :

" هر چی بود از غم و درد !! تموم شد... "

من همه رو با خودم می برم....

تو آسوده ، در آرامشِ شب آرام بگیر

فردا طلــــــوع دیگــــــــری خواهد بود....

سپــــــــــاس خورشیــــــدم سپــــــــــاس

که بودنت همه " نویـــــــد ست و امیـــــــد "

و زیبـــــــاست زیبـــــــا.......

و

آفریدگار خدای خوبمان ،

                                      زیبـــــــا و زیبـــــــاتــــــــر.........

 

                               خدایا دوستت دارم...

[ چهارشنبه چهارم تیر 1393 ] [ 23:25 ] [ خورشید ] [ ]

پاک کن دل را ز خواهش پاک کن              ای خـــــدای آفرینش پاک کن

دست رحمـــانی بکش بر آینه                   تا نمایانت کنــد دل یک تنــه

می نشینی، می خرامی در دلم                   زخم ها را مرهمی تو از کرم

درد در سینه فزونی می گرفت                   آتش عشقت نشونی می گرفت

بوی عطرت در فضا پیچیده شد                 قسمتی هم قسمت این دیده شد

دیگر این رهوارِ تن تنگ آمدم                   از زمین و هم زمان ننگ آمدم

در دلم غوغاست می بینی خدا                   عشق تو زیباست هستم مبتلا

میکشی و میبری ام در هـــوات                 بند بند تن رهیـــدم در فضات

هر دمم مستــیِ دیگر می دهی                  هر زمانم جــانِ دیگر می رهی

جانِ جانها جانِ جانم را چه شد                  مرغ دل در سینه ام رامِ که شد

دام گستــردی رهـــانیـــدیم باز                  این چنین دامی کی کردی تو ساز

وه چه خوش دامی بود دام بـــلا                بی سر و پا می روم در ابتــــلا

هرغـــــروبی کردمی در خط تو                 شد طلـــــوع دیگرم در بزم تو

ای خوشا این نو شدن هایم ز تو                هر زمان تازه شدن در کوی تو

هستی ام را جـــــانِ دیگر داده ای              از نسیمی که در او افکنده ای

سرخوشم،مست و خموش با باکیان            می پرانی ام به جوّ لا مکــان

وه چه خوش وصلیست وصل عاشقی         هیچ کس آنجا نماند جز یکــی

آن یکـــی تنهاست و تن ها هم "او"          قالَ ربِّ " اِرجِعی" رامی شنــو

 

                                       خدایا دوستت دارم...

 

فرمود: یا اَیَّتُهَاالنَّفسُ المُطمَئِنّةٍ " اِرجِعی " اِلی رَبِّکِ راضِیَةً مَرضِیّةً.....

(طلوعش!! غروب 5شنبه بود....)

 

[ جمعه سی ام خرداد 1393 ] [ 9:34 ] [ خورشید ] [ ]
 

چقد درد داره که "هستی" ولی نمی تونی × باشی ×

چقد درد داره که دردارو "می دونی" ولی × نمی تونی ×

چقد درد داره که تو دنیای خودت "کسی" هستی ولی

برای اونی که دوسش داری نمی تونی × کسی × باشی

چقد درد داره که وجودت "مجازه" شاید!! ولی تو دنیای × مجازی ×

دنیای بی رحم "حقیقی" آدما × این وجودت × رو به رسمیت نمی شناسه

تو اونجا  "هیـچــــــ کســــــــ"ی !!!...

 

کاش میتونستم "کس" ی برای "بی کسی" هات باشم...............

 

اما............

 "یکی" بوده و خوشبختانه هم چنان نیز "هست" که :

هم هست و هم می تونه باشه

هم می دونه و هم می تونه

هم مجازه و هم حقیقی

هم قابل قبول و هم همیشه در دسترس

بهش التماس می کنم خودش همه ی "بی کسی" هاتو

با "کســـــ" های مهربون و صادق و "حقیقــــــی" پُر کنه

 

خــــدایم مــــددی...................

                                                   

                                         خدایا دوستت دارم...

[ سه شنبه بیستم خرداد 1393 ] [ 0:17 ] [ خورشید ] [ ]
 

پر از درد شیرینم وحـــــرف

پر از حرفایی از جنس سکوت

پر از سکوتی لبریز خواهــش

پر از خواهشی برای حضــور

پر از حضوری همیشه سبــز

پرم .............

هم چنان لبریز از ناگفتنی ها

ناگفتنی هایی برای مخاطبین خاص

که آشنای سکوتند و شنوای فریادش

و برای برترین و عزیزترینشان      "مخاطب خاص" من ......

 

 

                                   خدایا دوستت دارم.....

[ شنبه سوم خرداد 1393 ] [ 2:58 ] [ خورشید ] [ ]

حرف هایم در باور قلم و واژه نیز نمی گنجد

 آن ها تاب نمی آورند و درک نمی توانند حضور هماره ی سبز و عاشقانه ات را.....

و من.......

سرگشته ی وادی حیــــــــــــــرت.......!!!!!

 

مانده ام قلم که می نگارد "خــــــــدا" ، چه حسی از او می گیرد!!؟؟

و واژه "خـــــــدا" که بر صفحه ی دل و دفتر متولد می شود چــــــه!!؟؟

شنیدن نام "او" چه تلنگری ست بر جان و آگاهیمان که اینگونه وجودمان را می لرزاند!!؟؟

"او" در تقلاست تا به یاد آید . مهربانی اش ، همراهی و حمایتش....

بودن و عاشقانه بودنش..................................

وااااااای که چه غافلیم ما که از خدا فقط نامش را به خاطر می آوریم !!! بدون حس حضور و بودنش

و او چه غریبانه در پس واژه ها گم گشته!!

اویی که به قلم و نوشتن سوگند خورد آنجا که فرمود:

ن وَ القَلَمِ وَ ما یَسطُروُن

چه بود آن قلم و آن واژه که خدایم به آن قسم یاد کرد

و چه می کردند آن دو با جان و روان آدمی............

آتش یادش شعله کشید زبانه های دلتنگی بالا گرفت به نشانه ی راه.

بالا را ببین......

 بلنـــــــد شو..........

 حتی اگر سوختی بخواه که سوز درونت نورو گرما بخشد اطرافیان را

مگر در وادی مقدس با آتش با کلیمش سخن نگفت و آتش به جان موسی نیفتاد!!!

فریاد می زنم:  محبوبم ، کجایی      کجایی

و ندایم می دهد ؛ تو کجایی؟    تو کجایی؟؟          کجایی؟؟؟!!!!......

هیچ می دانی کجایی؟          به کجایی؟؟            وچــــــرایی؟؟؟!!.....

و این خطاب بود جرقه ای که آتشم زد........


خدایا دوستت دارم...                                                           

[ سه شنبه بیست و سوم اردیبهشت 1393 ] [ 16:10 ] [ خورشید ] [ ]

به سان نیلوفر ، با شکیبایی ژرف ، در خاک زندگی ریشه بگستران

و با شوق بیکران ، همه ی گلبرگ هایت را در آسمان معنا باز کن

آنگاه، نرم و آرام ، بر گونه ی گرم و روشن مهر بوســــــه بزن

           و بدین سان ، دل خویش را بیـــــــــــدار کن

             این است رمز و راز رستــــن و رُستــــن

                           بیـــــــداری نیلــــــوفرانه

 

از کتاب بیداری نیلوفرانه اثر مسیحا برزگر

 

                       

      خدایا دوستت دارم...                                                      

 

[ سه شنبه شانزدهم اردیبهشت 1393 ] [ 0:48 ] [ خورشید ] [ ]
ســــــــــلام دوستان عزیز و بزرگوارم

ممنونم از حضور همیشه سبز و نظرات و مطالب زیباتون

گوشه کوچیکی از حسّمو در مورد "خـــــــــدای خوبم" در پست قبلی با شما به اشتراک گذاشتم

دوس دارم نظرتونو، یعنی در اصل حسّ و درک شمارو از "خـــــــــدا" بدونم

و خوشحال میشم جمله هاتونو با این عبارت شروع کنید که:

برای من خـــــــــدا..............

راستی خوشحالتر میشم که به دوستاتونم اطلاع بدید تا همه مون ازخوندن نظرات هم لذت ببریم

خـــــــــدای مهربونی ها همراه همیشه لحظه هاتون.....

پیشاپیش از همکاریتون سپاسگزام  و.......

حسّ زیبای "حضور"ش رو براتون آرزو دارم................................


                                    خدایا دوستت دارم...


[ دوشنبه چهارم فروردین 1393 ] [ 22:42 ] [ خورشید ] [ ]

برای من خـــدا.......

یه حس زیبا و دوست داشتنیه

یه عشـــــــــــق حقیقی و ناب
یه همــــــــراه همیشــــــگی
هر وقت اسمشو صدازدم اونو کنارخودم مهربانانه یافتم
اونی که با من و درمنه ، خیلی دوسش داره و دلتنگش میشه
چشمام ردّ نگاهشو همه جا دنبال میکنه
گوشهام همه جا مشتاق شنیدن نامشه

دلم با شنیدن نامش به سینه میکوبه و بی تابی میکنه

برای من خـــدا.......

اونیه که با بردن اسمش بغضی راه گلومو سد میکنه و یه غمِ شیرینی به جونم میفته و به ناگاه چنان ازشور سرشار میشم که ابرهای چشام باریدن میگیره و "من"م توی قفس "تن" نمی گُنجه


برای من خـــدا.......

یه پنـــــــاه و امیــــــــد ناتمامه

با یه آغوش گرم و همیشه آماده که میتونی سربذاری رو شونه شو دردتو اشک بریزی و سبک بشی و میبینم که هربارگریه هامو اشک میریزه و شادی هامو میخنده!!!
و مطمئنم وقتی بهش توکل میکنم کارامو به بهترین شکل سامان میده
فقط ازم میخواد صبـــــــــوری کنم

برای من خـــدا.......

اونیه که هیچ وقت جاخالی نمیکنه

خـــدا کارگردان مهربون زندگی منه
خـــدا همه ی اون چیزیه که میخوام
داشتنش همه ی نیازهامو به بی نیازی مبدل میکنه

مهربونم؛

          ممنونم که هستی.......

                                      و.......

                                                عاشقانه هستی.......


                                 خدایا دوستت دارم...

[ دوشنبه چهارم فروردین 1393 ] [ 22:2 ] [ خورشید ] [ ]

تک تک بالون های روشنِ آرزو که بی وقفه توی آسمون بالا میرن ، پله پله میارنم تا خیـــــــال " تـــــــو".......

حالا منم یه بالون شدم

 یکی از همین بالون های روشن

بالونی فقط با یه آرزو ،  آرزوی " تـــــــو".......

آتیش عشقتو روشن کردم تا بالونم به پرواز دربیاد

آروم آروم اوج می گیرم به سمتت.....

میدونم اگه شعله م کم فروغ یا خاموش بشه ، سقوطه که در انتظارمه

امـــــــا...........................

نسیم روح بخش حضورت دمیدن می گیره ،آتیشو شعله ور میکنه!! و نور و گرمایی به جانم می ریزه تمــــاشــــایی......

شعله های عشقم زبانه می کشن تا من ، توی آسمون خیالت سریعتر از قبل پرواز کنم

پروازی تا " تــــــــو".......


به گمونم تو هم بی تاب این دیــــــدار بودی " مهربونم " !؟

درست مثــــل من!!!..............


و چه سوری شد این چهارشنبه سوریم .................................


             &&&&&&&&&&&&&&&&&&&

 

آن کیست که کارِ دل بیچاره کند              زنجیرغمم به غمزه ای پاره کند

افتاده ام اندر شب تشویش و جنون            خورشید جمال یار ، تا چاره کند...

                              

                                   خدایا دوستت دارم...

[ چهارشنبه بیست و هشتم اسفند 1392 ] [ 2:34 ] [ خورشید ] [ ]

بعضیا اومدن که " سنگ صبور" باشن

اما..........................

"سنگ" شدن سهم اونا شد و"صبور"ی سهم ما...

قربونت برم خدا

که......................

ما ، هِی "سنگ"میشیم و تـــــو...

بی هیچ ادّعایی

عاشقـــانه "صبـــــور"ی میکنی....


                                  خدایا دوستت دارم...   

[ یکشنبه بیست و پنجم اسفند 1392 ] [ 22:8 ] [ خورشید ] [ ]

                     

در قرار و بیقــــــرار             جان من بر این مــــدار 

سینه ای پراضطراب             هست انـــدر پیچ و تاب

دستهایی پر نیــــــــاز            هم بسوی بی نیـــــــــاز    

چرخشی دور وجــود             آن وجودی که "تو"بود

رقص عشقم رقص شور         مست و مدهوش ازسرور

نـــوری از بالا بتافت             آسمـانت را شـــــکافت 

نورت اندر دایــــــره             عاشقت مست و یلــــه

چرخ چرخان دورآن              می نیوشانیم جـــــان

وه چه غوغـایی به پا             سوختی پروانـــــه را

شمع جانت جــان من             می دهد سامـــان من

سوختن کـِــــی باشدم!             نـــور نـــور ایـــزدم...



خدایا دوستت دارم...                                                                                         

[ سه شنبه ششم اسفند 1392 ] [ 12:58 ] [ خورشید ] [ ]
               بشوی اوراق اگر همدرس مایی

            که درس عشـــــق در دفتر نباشد....

.

آمدم به رسم دیرینه باز هم از لحظه های عاشقی ات داد سخن دهم و از بی قراری های دلنشینم!!!

با نوازش نسیمی تند و روح بخش ، اوراق همه دراطراف پراکنده شدند

تا به خود آمدم نه برگی مانده بود و نه قلمی !!!!

بشوی اوراق اگر همدرس مایی

که درس عشق در دفتر نباشد

 نجوای مهربانانه ات به نوازش گوش جان آمد

آنجا که گفت :

  از عشق نگــــــــو

خود ، "عشق شـــــــــو"                         "عشق شـــــــــو"

                           "عاشــــــــــق شـــــــــو"



                                            خدایا دوستت دارم...

[ دوشنبه چهاردهم بهمن 1392 ] [ 16:24 ] [ خورشید ] [ ]

ای عشق بی نشان ز تو من بی نشان شدم        خون دلم بخوردی و درخورد جان شدم

دیگر که داندم که من از خود برآمــــدم          دیگر که بیندم که من از خود نهان شدم

چون دردل آمدم آنچه زبان لال گشت ازآن      در خامشی و صبر چنین بی زبان شدم

مرده چگونه بر سر دریا فتد ز قعــــــر          من در میان آتش عشقــــــت چنان شدم

 

(عطار _ غزلیات)

 

                                        خدایا دوستت دارم...

[ شنبه بیست و هشتم دی 1392 ] [ 19:7 ] [ خورشید ] [ ]

 


یکی آمد دلم فریاد سر داد        تمام غصه ام بیداد سر داد

خدایا او کدامین بودِ من بود      درون سینه بادا باد سر داد!!!....

خدایم؛

اومدم  ردّپاتو دنبال کنم

به دنبال نشونه هات گشتم و گشتم و..... دیدم و دیدم....

بی قرار شدم و عاشق بی قراری

نشونه هارو نشون کردم تا به یادم بمونی

حالا امــــــــا!!!.....  نشونم کردی !؟

نشونه هات نشونه م گرفتن و منو آماج تیرهاشون کردن ، بی امــــــــان!!!

حتی فرصت بی قراری بهم نمیدن

و من موندم با جسمی نحیف که تاب نمیاره این همه حضور رو، پیــــــاپی!!!

غرق شده م با اشکام در دریای  بیکران "حیــــــــرت"......

و این منم ، " شیـــــــــدا "ی زخمیِ نشانه ها......

مهربانم؛ مددی.....

 

                                  خدایا دوستت دارم...

[ پنجشنبه دوازدهم دی 1392 ] [ 1:58 ] [ خورشید ] [ ]

کبوتر سفید که اطراف بالش با رنگ سبز خوشرنگی نشون شده بودوخاص ، پس از پروازی زیبا ، باشکوه و پر غرور ، روبروی من روی یه کولر نشست

خرامان روی سقف کولر رژه میرفت و گاهی به من نگاه می کرد و گاه ، سمت نگاهشو به آسمون می کشوند تا دلمو پرواز بده تا خـــــدای آسمــــون....

نشونش، نشون از صاحبش داشت

صاحب کبوتر با عشق پرنده رو پرواز داد ، تا بیاد و پریدن رو تجربه کنه و لذت ببره تا شاد و خوشحال باشه...

و کبوتر میدونه هروقت خسته یا گرسنه بشه میتونه برگرده و در امنیت وجود صاحبش نیازهاشو برطرف کنه چون او هست تا حامی و پناه باشه و میخواد که کبوتر "باشه و شاد باشه"...

کبوتر اینو زود درک میکنه آخه بی هیچ اجباری به سمت صاحبش برمی گرده و در امنیتِ بودنش آروم می گیره....

مگه منم کبوتر نشون کرده ی خدا نیستم؟! نشونی با تفاوت هام

اونی که منو نشون کرده ی خود کرده ، با فرستادن کبوتر زیبا بهم گفت: فرستادمت به زمین... برو تجربه کن و لذت ببر چون "بودن و شادبودن"ت آرزوی منه.....

ولی هر وقت خسته و آزرده شدی بدون که آغوش من پذیرای همه ی خستگی ها و مرهم همه ی زخم هاته....

و شنیدم زیر لب با خود می گفت : ایکاش وقتی ازم دوره خودشو به خطر نندازه!!!!.....

دلِ من ! پرواز رو همیشه به خاطر بسپار

ونیز دستانی رو که تو رو پرواز داد!!!...


 

                                  خدایا دوستت دارم......

[ پنجشنبه چهاردهم آذر 1392 ] [ 0:50 ] [ خورشید ] [ ]

در انبوهیِ ذهن، پرسه میزنم

پر می شوم از اضطراب و دلهره

هراسان به سمتی دیگر می گریزم

تو را می بینم که از پسِ خیال گذشتی

برق حضورت همه ی تیرگی های وجودم را زدود

به امنیت آغوشت پناه آوردم و پر شدم از آرامش و سرور

و چه بسیار کم آمدم از عظمت بودنت

حـــــــال.....

به سان زائویی پر دردم

درد هجوم واژه ها در من ... واژه هایی بی تابِ تولد

پُرم از درد زایش....

آن گاه که زاده می شوند واژه هایم بر صفحه دل و دفتر

نوشته اند:

خـــــــدایا  دوستت دارم

                                  خـــــــدایا دوستت دارم


                                   خدایا دوستت دارم...

[ چهارشنبه پانزدهم آبان 1392 ] [ 13:59 ] [ خورشید ] [ ]
جایی خوندم،باران یعنی نقطه چینی تا خــدا....

برای من اما، باران یعنی : ق   ط   ر   ه   ق   ط   ر   ه    خـــــــــــدا

بارش حضورش همواره برایتان با"""ر"""ا"""ن"""


باز باران و تب وتاب حضور           بازباران و من وعشق وسرور

باز باران و حدیث اشتیـــــاق            بی قرارِبی قـــراری های داغ

بازهم ابر و دل و نور و امید            رعد و برقِ آه و باران نویـــــد

باز حجم آسمان  لبــــریز تو             چه مبارک محفلی، خیسم ز تو

باز بحروکوزه وجانان وجان            شد حدیث ما و پیـــدایِ نـــهان

باز باران و سکوتی و سرود            نرم نرمک دل درآغوش توبود...

 

                                            خدایا دوستت دارم...

[ یکشنبه پنجم آبان 1392 ] [ 20:42 ] [ خورشید ] [ ]
هستم و مستِ هستم ، باده نده به دستم

مستیِ ناب دارم ، تا که خـــــداپرستم

نوش می حضورش ، هوش ببرده رویش

جمله ی می پرستان ، بی خبرانِ هستم

.

"هست"ی "هست"ی "هست"ی....

فرمودی ؛ باش .... پس.... شــــــد.....

بودنی از نبودن ،  هستیی از نیستی.......

مهربانم ؛

 چه عظمتی ست در "بودن" و چه لطفی ست بی نهایت از سوی تو به همه ی آنچه "هست" کردی

و چه ناسپاسیم ما که گاه معترض این"هست" شدنیم.........

هست شدیم تا بودن و عاشقانه بودنت را به شور آییم

هست شدیم تا بی قراری هایمان را به شوق آییم

هست شدیم تا آغوش مهربانی ات را به وجد آییم

هست شدیم تا ترانه زیبای هستی را به رقص آییم

و هستیم  در

                     شــور   شــوق    وجــد  و  رقــص....

هست شدیم به عشق ، هستیم در عشق ، هست خواهیم شد با عشق....

 

                            خدایا دوستت دارم


ادامه مطلب
[ دوشنبه پانزدهم مهر 1392 ] [ 17:42 ] [ خورشید ] [ ]

 آسمون دل بی قرارم بدجوری دلگیر و ابری شده

دردهای غربتم به هم می خورن و غرش برخوردشون دیوار صوتی دل رو می شکنه

اون بغض فروخورده ی انتظار رو....

و تکه های بی قراری، صفحه ی چشمای منتظرمو زخمیِ خود می کنند تا خون ببارن در این درد.....

و لاله گون کنند کویر خشکیده ی گونه هارو...

که، هرکجا عشقی عظیم افتاد لاله ای سربلند کرد...

*

بی قرارِ بی قراری هاتم خدای من...

آغوش اشتیاقم به روی حضورت گشوده ست...

تکه های شکسته ی دل و افق سرخ فام چشمها و لاله زار گونه ها شاهد این مدعایند

               مُهـــــر تأییدتو به دلم میزنی مهــــربون؟؟!!...


                                خدایا دوستت دارم...

[ دوشنبه یازدهم شهریور 1392 ] [ 12:53 ] [ خورشید ] [ ]
منم آن قطره ناچیز      از دریا شدن چیزی نمی دانم....

که گر خوانی به سوی خود    روان گردم ، کجاها ؟!     

                                                من     نمی دانم....

سپاری ام به دستِ باد و رود و دشت بی حاصل        شوم جاری به هر منزل

                              چــراها را             نمی دانم....

میان این همه آشوب و غوغایم     چه باشد حاصل عمرم

                             کِه را جویم؟!          نمی دانم....

همی دانم ، میان جمع و تنهایم      میان سیلِ جمعیت     

                             کجا مَحرم؟!            نمی دانم....

بر این مردابِ دل  نیلوفری آمد  شقایق وار         بگفت از عشق و از هجران

چنین درد آشنایِ ناشناسی ، ازکجا آمد ؟!      نمی دانم....

بگفتا اشک ها و ناله ها داری اندر پِی       ولی می آید آن حامی

چگونه ، کِی ، کجا ؟!            این را          نمی دانم....

و من ماندم و این هجران جان فرسا         و دمسازم با این غم

  که شیرین است !!              این ضد را     نمی دانم....

اَلا یا ایّها السّاقی بگویم              دم زنم از عشق و هجرانش

به شوق وصلِ *او* باید بگریم یا بخندم ؟!     

                                       این              نمی دانم....

همی دانم که در کوبم      سماجت می کنم من در طلب

 تا که برآید کام دل              * او * را

         همه ، جـــویم            همه ، گـــویم            همه ، خـــواهم

                  همیــــن دانم......           همیــــن دانم......


                                خدایا دوستت دارم...

[ یکشنبه بیست و هفتم مرداد 1392 ] [ 10:35 ] [ خورشید ] [ ]

همه چی یه روز به آخرش میرسه!!

هیچ چیزی موندگار و همیشگی نیست!! هست؟!

تا میای دلخوش کنی....تموم میشن و برای تو فقط یه آه و حسرت به جا میذارن!!

مث آهی که این روزا برا تموم شدن مهمونی خدا از دلها بیرون میاد !!

داشتن چیزای خوب همیشه با یه اضطراب و دلشوره ازدست دادن همراهه!!...

خدای خوب من؛

چه خوبه که: تو هیچ وقت تموم نمیشی

چه خوبه که: تو هیچ وقت به آخر نمیرسی

چه خوبه که: غصه ی نبودن و از دست دادنت رو نداریم

چه خوبه که: هروقت هوای تو به سرمون بزنه ، هستی

چه خوبه که: حتی لحظه ای نمی خوابی

چه خوبه که: همیشه میتونی با حضور سبزت همه چی رو مبارک و ویژه کنی

چه خوبه که: با رنگای قشنگت به دنیای تاریکمون رنگ و نور می پاشی

چه خوبه که: در اوج ناامیدی از تو ، تو ازمون ناامید نمی شی

 چه خوبه که: بدون حرف زدن ، مارو میشنوی

چه خوبه که: اگه باهات قهرم کنیم ، تو همیشه آشتییی

چه خوبه که: عیبامونو می پوشونی ، انقد که گاهی خودمونم فراموششون می کنیم

چه خوبه که: هروقت باهات قرار میذاریم ، تو همیشه قبل از ما سرقرار حاضری

چه خوبه که: خونه ت به همه مون نزدیکه و کعبه ت رو توی دلامون ساختی

چه خوبه که: ...............

چه خوبه که با وجودی که خیلی کم میارم از این همه خوبیِ تو ، بازم بهم اجازه میدی  از تو بنویسم

ممنونم که هستی......

                         باش........ و همچنان ........ عاشق باش .........

 

                              خدایا دوستت دارم....

[ پنجشنبه هفدهم مرداد 1392 ] [ 10:18 ] [ خورشید ] [ ]

معبودم؛

شبی داری که بهتر از هزار ماه است و همه را دعوت کردی که:

*قــــدر این "قـــدر" بدانید*                                            

همگان دست تمنا و نیاز به سوی آستان نیلوفرینت بلند کردیم و بارش رحمت بیکرانت همه را در برگرفت

چقدر غریبی نازنینم! که در این قدر ما به حق ، قدرتو را پاس نداشتیم و تو را برای بودنت درک و شکر نکردیم!


ببخش که فراموش می کنیم حضورت را پاس داریم

ببخش که دمی فقط برای دیدار به حضورت نیامدیم

ببخش که دل مشغولی ها فرصت درک حضورت را می رباید و به یغما می برد

    ببخش که بسویت آمدیم فقط برای دنیا، با کلی خواهش و درخواست و امیداجابت...                                                                                                           

وااااااااااای که تعلقات، رهزنان عمر و عاقبتمان می شوند!!!!

و تو.....

این همه بخشندگی و گذشت را از کجا آورده ای که باز هم دلتنگ حضورمان می مانی و هنوز هم به بازگشتمان امیدواری؟؟؟؟

و چه خوشبختیم ما که چنین معبـــود عاشقـــی داریم....


گفتی که ظرفهاتان را بیاورید و به همان قدر از رحمت و برکت بهره برید

تقصیر تو کجا مهربانم! که من بضاعتم ظرف کوچکی ست؟

پس با قدردانی از بودنت قدرم را زیاده کن تا قدر بدانم و تسلیم باشم بر آنچه مقدرم فرمودی

                  چه، "هرآنچه قدر من است تقدیر من است".....

محبوبم؛

            ممنونم که هستی......                                                                

و......                                                    

عاشقانه هستی......                    


                    خدایا دوستت دارم...                                             

[ چهارشنبه نهم مرداد 1392 ] [ 3:27 ] [ خورشید ] [ ]

خدایم؛                                                                                                 سوسوی چشمان منتظرم پنجره را عبور می کرد تا در بیکران آبی آسمان ، همراه شود با شعله های عشقت درافق که در غرو بی روح نواز با ناز به دلبری نشسته بود

مرغ دل کوکو کنان نامت را به آواز سرمیداد و بر دیوارِ تن می کوفت ، بی نصیب...

سراسیمه یکایک پله ها را پرواز کردم تا بام...

فریاد بی صدای" َالَستُ بِربِّکُم" در آن سکوت عظیم ، گوش را و هوش را می ربود

چشمانم رد نگاهت را به جستجو برخاست و عجیب که ظرف نگاهت همه ی آسمان را پر کرده بود!!                                              

تارهای مشتاق نگاهم ، در پودِ نگاه منتظرت تنیدن گرفت و بافتِ شرح بزم عاشقانه مان آغاز شد....

در رج به رج آن شوق و سرور بود که گره می خورد

یکی من، یکی تو .................. یکی تو، یکی من

تا شب ، عشــــق بافتیم و هجــــر شکافتیم .................


جامه ی وصلمان ببین !! که مزین شد به سنجاقکی از ماه .....

                         از گل لبخنــــد خــــــدا......

                                


خدایا دوستت دارم.....                                                                 

 

[ پنجشنبه بیست و هفتم تیر 1392 ] [ 19:17 ] [ خورشید ] [ ]

خدایم؛

چندان که می آیم نمی رسم! و آن گاه که نمی آیم، با توأم!!

مهربانم؛ کجایی؟ چگونه ای؟  تکلیفم با تو روشن نیست!!...

بیایم ؟! باشم ؟! نباشم ؟! می رسم ؟! نمی رسم ؟!.....

.......................................

وای بر احوال من....وااااااااااای!!...همه ی فعلهایم به "من" ختم می شوند!!

مهربانم؛ با گوش جان شنیدم که گفنی با"من"می آیی،از این رونمی رسی!

"من"ی نیست که بیاید یا نیاید!! همه تویی ، "تـــــــــو" نازنینم.....

چه شد؟ چگونه شد که ازتو که "ما" بودی به "من" رسیدیم و خرابکاریهایمان آغاز شد؟؟

در"من" گم شدیم و تنها ماندیم و واماندیم...

برای رفع این گم گشتگی به هر چیز چسبیدیم و وابسته شدیم

در وابستگی ها رنج دادیم و رنج دیدیم تا از هم گسستیم و دگر باره، پاره پاره شدیم...

تا یادمان آید از یک پیوستگی، یک غرور همگانی                                               یک "بـــــــودنِ" همه جانبه...                                                                                             یک بودن و "یک شــــدن"....                        

مهربانم، کمک کن تا از این کابوس آسودگی و آرامش خیالی بیدار شویم

"من"را به زنجیر کشیده "مـــا " شویم."تــــــــو"شویم

گره زنیم رشته پاره شده ی پیوستگی ها را ، پیوند زنیم دل های رنجیده و شکسته را ، مرهمی شویم زخم های کهنه حسرت را

و بیرون آوریم از صدف جان گوهر پاک وجودرا، و با اشک ندامت بشوییم غبار و زنگارش را

تا شعاع نوری شود از دل  سیاه شب ، به سپیده ... به فجر....

            به عشـــــــــق.......     

                                               به تـــــــــــو......

                                       خدایا دوستت دارم...


[ سه شنبه بیست و پنجم تیر 1392 ] [ 1:55 ] [ خورشید ] [ ]

    این مناجات با خدای خوبم رو قبلا هم گذاشته بودم ولی این روزها!!!....            

                                         «  بــــاز آ... »

                             

                         ای روشَنای دیده ام ، آرام جان خسته ام 

          در انتظار مقدمت ، دل را به لطفت بسته ام                                      

                         بازآ دوباره در برَم ، شوری فتاده در سرم     

                         باز آ مرا اینجا ببین ، وقت غروب دیگرم

                         پر می زند هر دم دلم ،مشتاقم از روی کَرم         

                         بخشی منِ دلداده را ، یکدم حضورِ"حاضرم"

                         تو منتهای حاجتی ، در عین قدرت رحمتی    

                         شایسته باشد گر کنی،حاجت روایم ای سخی

                         ثور و ثریا را بگو ، شمس و قمرها را بگو     

                         اندر زمین و آسمان ، رب رحیـــما را بگــو

                         جویای اویم هرزمان،عشقش گرفته درمیان      

                         صبرم دوصد چندان کنم، کاید به بالینم عیان

                         چله نشینم بهر تو ، افتاده ام در بحر تو           

                         بازآ و بازم می رهان ، چون کس ندارم غیرتو

                         حور و پری شاد آمده ، آزاد و هوشیار آمده      

                         آن کو که حول عرش رب ،یارش به دیدار آمده

                         خوش باش حالابنده ای،کزحوریان هم برتری  

                         گرسرنهی بر امر رب ، از این و آنَت می رهی

                         دزدان ره اندر کمین ،من می شوم اینجا غمین    

                         باز آ کنارم ای خدا ، با تو شوم از متّقین

                         ذکر تو آرامم کند ، دیدار تو شادم کند       

                         اُدعُونی اَستَجِب لَکُم ، خواهم که آزادم کند...


   خدایا دوستت دارم...                                                                     



[ یکشنبه شانزدهم تیر 1392 ] [ 21:44 ] [ خورشید ] [ ]

دگر باره بشوریدم، بدان سانم، به جانِ تو

که هر بندی که بربندی، بدرّانم، به جانِ تو

نخواهم عمر فانی را، تویی عمر عزیز من

نخواهم جانِ پُر غم را، تویی جانم، به جانِ تو

اگر بی تو بر افلاکم، چو ابر تیره غمناکم        

وگر بی تو به گلزارم، به زندانم، به جانِ تو

سماعِ گوش من نامَت، سماعِ هوش من جامَت

عمارت کن مرا آخِر، که ویرانم، به جانِ تو

 درون صومعه و مسجد، تویی مقصودم ای مرشد

به هر سو رو بگردانی، بگردانم، به جانِ تو......


                                          خدایا دوستت دارم...

                                       تویی جانم به جان تو  


گزیده ای از "غزلیات شمس مولانا"

[ جمعه سی و یکم خرداد 1392 ] [ 14:4 ] [ خورشید ] [ ]

چشمای بی سویِ مترسک.... بی قرارِ دیدن بود!

 و لبای سردِ آدم برفی.... بی قرارِ گفتـــن!                                                    و پاهای بسته ی سپیدار.... بی قرارِ رفتن!!!...                                                                                                           

چشماموبه مترسک ، لباموبه آدم برفی و پاهاموبه سپیداربدین که بسته ی زمینند...

زندگیِ منو همین " یک دل " کفایت میکنه !!!

دلی که رَسنی بسته از خود به "خــــــدا"...


زین پس...  ببین چگونه                                                                                                                                                                                       با دیده ی دل می نگرم                                                            

و حرف دل می گویم             

                وبا پای دل می روم ....                                                                        

   تــــــــا "اوج".....               

تا آسمـــــان .... تا خـــــــدا ....                                     

 

خدایا دوستت دارم...                                                        

[ دوشنبه بیستم خرداد 1392 ] [ 19:52 ] [ خورشید ] [ ]

ای ماه من ، خدای من....     ای آشنای دیرینه ام....

آنگاه که مشتاقانه به تمنای تو ، دور از دلهره های زمین ، رو به آسمانت می آورم چه دور می شوم از زمین و غربت سنگینش!!.وتو چه لبریزم میکنی

             از حضور.... از عشق .... از آسودگی ورهایی ....           

کاش لحظه های با تو بودن را پایانی نبود.....

کاش این آسودگی در امتداد ابدیت ادامه می یافت.....

کاش حس ناب و زیبای "حضور سبزت" را خزانی نبود.....

کاش....................................

هوایم لبریز تو می شود . تو که خرامان می آیی و همه ی وجودم گوش بزنگ آمدنت.....

به ناگاه در آسمان دل پدیدار می شوی ماه من ، و نظاره ای مجنونم می کند.....

و من ؛ سرمست ..... بی قرار ..... شیدا ..... دیوانه!!!....

در لحظه های با تو بودن از قید و بند زمان چه آزادم!!... اما......

بازگشتم به زمین و زمینیان ، آغاز هبوط دوباره ام را نوید می دهد!!...

و می فهماند و می چشاندم عمق دردِ هبـــــوط آغــــــازینم را !!....

همه ی درد و رنج و نیازم "در تو و با تو" محبوبم ، به بی نیازی مبدل می شود

خدایم ؛ چگونه ای تو که ...."هم قـــرار و هم بـــی قــــراری ام تویی"؟؟!!....


                                                  خدایا دوستت دارم...

    

[ یکشنبه دوازدهم خرداد 1392 ] [ 20:55 ] [ خورشید ] [ ]
.: Weblog Themes By themzha :.

درباره وبلاگ

در عمق وجودم جویای کسی هستم که میدونم همیشه حواسش به منه...
غایب همیشه حاضره...
دریافته ام که ؛ عشقش بدون قید و شرطه...
ناشناسی که دلم با او آشناست...
اونی که ؛ قرار دل های بی قراره.......
و من ، از شرح این بی قراری های عاشقانه و دوست داشتنیم می نویسم

امکانات وب
داستان روزانه